Vandaag ging ik de nodige boodschappen halen voor onszelf en mijn naaste familie. Vol goede moed ging ik, na de thuisyogales, meditatie, koken voor mijn vader, apps en mails lezen, heel relaxt op pad. De eerste supermarkt had het goed voor elkaar. Er mochten maar 100 winkelwagentjes naar binnen, de winkelwagentjes buiten waren weggehaald, dus goed geregeld. Nog nooit zo relaxt bij deze supermarkt gewinkeld.

Brede paden en iedereen hield zich netjes aan de afstand. Binnen no time stond ik weer buiten op naar de volgende supermarkt. Tja ik ben nu eenmaal iemand die op de kleintjes let en zeker in deze tijd, met Corona in ons land, zonder werk en dus geen inkomen uit de salon, ben ik nog zuiniger dan voorheen. Maar goed op naar de volgende supermarkt. Netjes werden de karretjes gedesinfecteerd door de medewerkers en aan de klanten gegeven. En soms he, ben ik niet zo handig. Ten eerste wil ik een muntje in de kar doen, terwijl de medewerkster de kar al aan mij had gegeven, geen muntje nodig als de kar al los is en ten tweede stak ik mijn hand in mijn zak om mijn pen te pakken, ik streep namelijk graag mijn boodschappen van het lijstje als ik ze in mijn karretje heb, en wat gebeurt er, de pen wordt tussen twee vingers geboord. Auw auw auw, dat was even balen en zeer pijnlijk. Snel weer mijn handschoen aan en gaan met die kar.

Maar wat zag ik, wat een drukte tussen die kleine paden. Voor mijn gevoel veel te veel mensen binnen en toen dacht ik: Adem in, adem uit, adem in, adem uit. Ik ga proberen om mindfull boodschappen te doen. Focus!! Alleen denken aan waar ik mee bezig ben, let op je adem, op je stappen. Nou geloof mij, dat is niet gelukt. Helaas had ik dit keer niet de boodschappen op de volgorde van de winkel opgeschreven. Ieder pad heb ik diverse malen gezien en ieder pad nam ik een hap lucht, hield mijn adem in als ik langs mensen moest lopen en als ik voorbij was blies ik weer uit. Dodelijk vermoeiend kan ik zeggen.

Een man die in de risicogroep zit, besloot om aan een medewerker iets te vragen. De afstand was nog geen meter. Ik begrijp dit echt niet. Mis je dan iets, ben je dan zo naïef of ben je gewoon doof dat je de medewerker niet kan verstaan en dichterbij wilt komen. Ongelofelijk! Ik heb mij dan ook voorgenomen om een week lang geen boodschappen te doen. Ik ben er helemaal klaar mee. Mijn ademhaling is weer ok en mijn hoofdpijn is gezakt. Wat een stress voor een paar boodschappen. Hopelijk gaat het jullie beter af.